ဒီေန႔ေခတ္ကာလမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ လူၾကီးေကာ၊ ကေလးပါဘာသာစကားေတြ သင္ကုန္ၾကပါျပီ။ တစ္ခ်ဳိးဆိုဘာသာစကား ႏွစ္မ်ဳိး၊ သံုးမ်ဳိးကို တတ္ပါတယ္။ အဲလိုတတ္ေျမာက္သြားတဲ႔သူေတြရွိသလို မတတ္ဘဲနဲ႔ တတ္ေခါက္သြားရတဲ႔သူေတြလည္းရွိပါတယ္။ ဒါဆိုသူတို႔ႏွစ္ခုၾကားမွာ ဘာျခားနားခ်က္ေတြရွိေနလို႔ပါသလဲ။
ဘာသာစကားတစ္ခုသင္တာ ဥာဏ္ေကာင္းဖို႔လိုသလားလို႔ ေတြးေတာတတ္ၾကပါတယ္။ ဥာဏ္ေကာင္းေတာ႕အရျမန္တာေပါ႔ ဆိုတဲ႔စကားေတြလည္း ၾကားေနရပါတယ္။
ဒါေတြမွန္သလား မွာသလား ကၽြန္ေတာ္အျမဲေ၀ခြဲတယ္။
ဘာသာစကားတစ္ခုတတ္ဖို႔ ေျပာတတ္ဖို႔က အဓိကေပါ႔ဗ်ာ။ ဒါဆိုရင္သူေျပာတာနားမလည္ဘဲနဲ႔လည္း ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ပဲေျပာတတ္ေနပါေစ ျပန္ေျပာဖို႔အဆင္ေျပပါ႔မလား။ ေရးတတ္တာနဲ႔ ဖတ္တတ္တာကေတာ႔ ပညာပိုင္းဆိုင္ရာထဲပါသြားျပီေပါ႔။ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ႔သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဥာဏ္မေကာင္းတဲ႔သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာစကားတစ္ခုကို ေျပာတတ္ဖို႔၊ နားလည္ဖို႔လြယ္ပါတယ္။ ေရးတတ္ ဖတ္တတ္တာကိုေနာက္ထားပါ။ ေျပာတတ္ဖို႔နဲ႔ သူမ်ားတာကိုနားလည္ဖို႔ အဓိကအရင္လုပ္ရမွာပါ။ ဘာသာစကားတစ္ခုကိုတတ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက လ၀ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ ရေအာင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမြးကာစကတည္းက တတ္လာတဲ႔ပညာဆိုလို႔ ငိုတတ္တဲ႔ ပညာတစ္ခုပဲရွိတယ္။ သုညမွာမွ အႏႈတ္ပါျပေနတဲ႔ အေျခအေနေတြနဲ႔ အားလံုးစခဲ႔ၾကရတာပါ။ ဒါေပမဲ႔ အသက္အရြယ္ ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် ေနာက္ဆံုးေသဆံုးတဲ႔အခါမွာေတာ႔ သူတန္ဖိုးေတြက ျပသြားပါတယ္။ ထားပါ ဒါေတြက တစ္ယာက္ခ်င္းစီရဲ႕စိတ္ထားေတြအေပၚမွာလည္း မူတည္ပါေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္အထိ ဘာ ဘာစကားမ်ားေျပာတတ္ပါေသးသလဲ။ ဘာမွမေျပာတတ္ေသးပါ။ အဲဒီမွာ သတိထားရမွာ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ဒီစကားကို ငါတတ္ရမယ္ တို႔၊ အျပိဳင္အဆိုင္စိတ္တို႔ဆိုတာ အဲ႔ဒီ တစ္ႏွစ္အရြယ္မွာ ဘာမွမရွိေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိဘေတြ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြ ေျပာတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နားထဲမွာ အထပ္ထပ္အခါခါ နားေထာင္ ခဲ႔ရတယ္။
" မီးေလးေရ သားသားေရ မံမံစားမယ္ လာ လာ လာ " ဆိုတဲ႔ စကားေတြကို နားထဲမွာ သံမႈိစြဲသလိုကို မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ၾကားရပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြကလည္း ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ုေျပာခ်င္လာတယ္။ ပါးစပ္ကၾကိဳးစားအားထုတ္မယ္။ ဘာအရင္ထြက္လာလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါဦး။
ဘာစကားမွ မထြက္ေသးပါဘူး။ " ဘူး..ဘူး..ဘူး ဆိုတာပဲထြက္ပါေသးတယ္။ ဘူး.. ကိုအဆင့္ကိုေက်ာ္လြန္ကာမွ သူတို႔အျမဲေျပာေနတဲ႔ စကားေတြနဲ႔ ကိုယ့္ခံစားခ်က္တြဲတတ္လာတယ္။ ဆာတယ္ဆိုတာကို မံမံနဲ႔တြဲတတ္လာတယ္။
ေဟာ ဒီေတာ႔ ထမင္းဆာရင္ဘာေျပာမလဲ မံမံ...မံမံ ဒါမွမဟုတ္ မံခ်ား ဒီေလာက္းပဲေပါ႔။ ဒီ႔ထက္မတတ္ေသဘူးေနာ။ အဲဒီ႔ မံခ်ားေျပာတာကို ဘယ္သူကမ်ား " ဟဲ႔ ကေလး နင္အသံထြက္မွားေနတယ္၊ စာေၾကာင္းကတိုေနတယ္ " လို႔ ဘယ္သူမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အျပစ္တင္ဘူးသလဲ၊ ဘယ္သူမ်ားေခါက္ခဲ႔ဘူးလို႔လဲ။ ဒါပါပဲ ဒီမွာတင္ အေျဖက ရွင္းေနပါျပီ။ မံခ်ားေျပာတတ္ျပီးေဟ႔ဆိုလို႔ကေတာ႔ က်န္တဲ႔ စကားေတြေျပာတတ္ဖို႔ ေျပာဖို႔မခက္ေတာ႔ပါဘူး။
စာမတတ္တာသာရွိမယ္။ ဘာသာစကားေျပာတတ္ဖို႔၊ နားလည္ဖို႔ကမခက္ပါဘူး။ လုပ္တဲ႔ အလုပ္တိုင္းကိုေျပာ၊ ေျပာတဲ႔စကားတိုင္းကို နားေထာင္တတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ေပါ႔။ အဓိက ကေလးေတြ႕ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာဖို႔ပဲ။ သူတို႔စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာဖို႔ ဆိုတာကေတာ႔ လူးၾကီးေတြရဲ႕ အားေပးမႈခတ္မ်ားမ်ားလို အပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ကေလးဆိုတာ ခ်ီးက်ဴးတာကိုၾကိဳက္တဲ႔၊ နွစ္သက္တဲ႔သူေတြပါ။ သူတို႔ေတြရဲ႕ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈရႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႕ရဲ႕အားေပးမႈေတြက အဓိကက်ပါလိမ္႔မယ္။
moeritherium
ဘာသာစကားတစ္ခုတတ္ဖို႔ ေျပာတတ္ဖို႔က အဓိကေပါ႔ဗ်ာ။ ဒါဆိုရင္သူေျပာတာနားမလည္ဘဲနဲ႔လည္း ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ပဲေျပာတတ္ေနပါေစ ျပန္ေျပာဖို႔အဆင္ေျပပါ႔မလား။ ေရးတတ္တာနဲ႔ ဖတ္တတ္တာကေတာ႔ ပညာပိုင္းဆိုင္ရာထဲပါသြားျပီေပါ႔။ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ႔သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဥာဏ္မေကာင္းတဲ႔သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာစကားတစ္ခုကို ေျပာတတ္ဖို႔၊ နားလည္ဖို႔လြယ္ပါတယ္။ ေရးတတ္ ဖတ္တတ္တာကိုေနာက္ထားပါ။ ေျပာတတ္ဖို႔နဲ႔ သူမ်ားတာကိုနားလည္ဖို႔ အဓိကအရင္လုပ္ရမွာပါ။ ဘာသာစကားတစ္ခုကိုတတ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက လ၀ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ ရေအာင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမြးကာစကတည္းက တတ္လာတဲ႔ပညာဆိုလို႔ ငိုတတ္တဲ႔ ပညာတစ္ခုပဲရွိတယ္။ သုညမွာမွ အႏႈတ္ပါျပေနတဲ႔ အေျခအေနေတြနဲ႔ အားလံုးစခဲ႔ၾကရတာပါ။ ဒါေပမဲ႔ အသက္အရြယ္ ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် ေနာက္ဆံုးေသဆံုးတဲ႔အခါမွာေတာ႔ သူတန္ဖိုးေတြက ျပသြားပါတယ္။ ထားပါ ဒါေတြက တစ္ယာက္ခ်င္းစီရဲ႕စိတ္ထားေတြအေပၚမွာလည္း မူတည္ပါေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္အထိ ဘာ ဘာစကားမ်ားေျပာတတ္ပါေသးသလဲ။ ဘာမွမေျပာတတ္ေသးပါ။ အဲဒီမွာ သတိထားရမွာ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ဒီစကားကို ငါတတ္ရမယ္ တို႔၊ အျပိဳင္အဆိုင္စိတ္တို႔ဆိုတာ အဲ႔ဒီ တစ္ႏွစ္အရြယ္မွာ ဘာမွမရွိေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိဘေတြ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြ ေျပာတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နားထဲမွာ အထပ္ထပ္အခါခါ နားေထာင္ ခဲ႔ရတယ္။
" မီးေလးေရ သားသားေရ မံမံစားမယ္ လာ လာ လာ " ဆိုတဲ႔ စကားေတြကို နားထဲမွာ သံမႈိစြဲသလိုကို မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ၾကားရပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြကလည္း ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ုေျပာခ်င္လာတယ္။ ပါးစပ္ကၾကိဳးစားအားထုတ္မယ္။ ဘာအရင္ထြက္လာလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါဦး။
ဘာစကားမွ မထြက္ေသးပါဘူး။ " ဘူး..ဘူး..ဘူး ဆိုတာပဲထြက္ပါေသးတယ္။ ဘူး.. ကိုအဆင့္ကိုေက်ာ္လြန္ကာမွ သူတို႔အျမဲေျပာေနတဲ႔ စကားေတြနဲ႔ ကိုယ့္ခံစားခ်က္တြဲတတ္လာတယ္။ ဆာတယ္ဆိုတာကို မံမံနဲ႔တြဲတတ္လာတယ္။
ေဟာ ဒီေတာ႔ ထမင္းဆာရင္ဘာေျပာမလဲ မံမံ...မံမံ ဒါမွမဟုတ္ မံခ်ား ဒီေလာက္းပဲေပါ႔။ ဒီ႔ထက္မတတ္ေသဘူးေနာ။ အဲဒီ႔ မံခ်ားေျပာတာကို ဘယ္သူကမ်ား " ဟဲ႔ ကေလး နင္အသံထြက္မွားေနတယ္၊ စာေၾကာင္းကတိုေနတယ္ " လို႔ ဘယ္သူမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အျပစ္တင္ဘူးသလဲ၊ ဘယ္သူမ်ားေခါက္ခဲ႔ဘူးလို႔လဲ။ ဒါပါပဲ ဒီမွာတင္ အေျဖက ရွင္းေနပါျပီ။ မံခ်ားေျပာတတ္ျပီးေဟ႔ဆိုလို႔ကေတာ႔ က်န္တဲ႔ စကားေတြေျပာတတ္ဖို႔ ေျပာဖို႔မခက္ေတာ႔ပါဘူး။
စာမတတ္တာသာရွိမယ္။ ဘာသာစကားေျပာတတ္ဖို႔၊ နားလည္ဖို႔ကမခက္ပါဘူး။ လုပ္တဲ႔ အလုပ္တိုင္းကိုေျပာ၊ ေျပာတဲ႔စကားတိုင္းကို နားေထာင္တတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ေပါ႔။ အဓိက ကေလးေတြ႕ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာဖို႔ပဲ။ သူတို႔စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာဖို႔ ဆိုတာကေတာ႔ လူးၾကီးေတြရဲ႕ အားေပးမႈခတ္မ်ားမ်ားလို အပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ကေလးဆိုတာ ခ်ီးက်ဴးတာကိုၾကိဳက္တဲ႔၊ နွစ္သက္တဲ႔သူေတြပါ။ သူတို႔ေတြရဲ႕ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈရႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႕ရဲ႕အားေပးမႈေတြက အဓိကက်ပါလိမ္႔မယ္။
moeritherium
